Crossing is ontstaan uit een plek waar je niet hoort te blijven hangen: het tussenstuk. Niet vertrek, niet aankomst—maar dat smalle moment ertussen waarin alles nog open ligt.
De verticale baan in het midden voelt als een doorgang, bijna als een deur die niet helemaal dicht of open is. Er loopt iets doorheen: een spoor, een beweging, een beslissing die al genomen is nog vóór je ’m hardop durft te zeggen. De kruisingen en schrammen snijden door het oppervlak alsof de route meerdere keren is hertekend—twijfel, terugkeer, opnieuw proberen.
Het koude blauw trekt je naar binnen, maar het wordt langs de randen warm en onrustig. Rood en violet duwen terug, als geheugen of weerstand. Alsof het werk zegt: je kan vooruit, maar je neemt altijd iets mee. Die gelaagdheid—ruw, bijna verweerd—maakt het niet netjes. En net daarom voelt het echt.
Op 40 × 80 cm werkt het als een geconcentreerde passage: een smalle, krachtige strook spanning die je muur optilt. Crossing is geen landschap, maar een moment. Een oversteek. Eén stap. En daarna: stilte.
