Deep Blue Seas

Deep Blue Seas is geen zeezicht, maar een ervaring: een horizon die wankelt tussen vuur en water. Warme roesttinten en vurige oranje accenten storten neer als regen op een koele onderlaag van staalblauw en nachtblauw. Alles lijkt te druipen, te schuiven, te verdwijnen — en net daardoor ontstaat er ruimte.

De onderrand draagt het gewicht van het werk: een ruwe strook als kade, kustlijn of breukvlak. Daaronder opent zich het diepe blauw, niet als kleur maar als diepte. Het is het soort blauw dat niet “mooi” wil zijn, maar eerlijk: kalm, zwaar, onvermijdelijk. De schuine, donkere snede door het beeld leest als een herinnering aan beweging — een mast, een rots, een breuk in het moment — die het geheel richting geeft zonder het te verklaren.